FuLA - ეძინა ქალაქს

ეძინა ქალაქს და ეკიდა ცეცხლი, მაგრამ მე არ მეკიდა,
ვაღვიძე, ვაღვიძე, იძახდნენ - "რა უნდა, რას გადაგვეკიდა ?!"
ის გადაკეტილი წყაროც მაშინ გაიხსნა, როცა მე "გადამეკეტა",
სუყველა ორად გაიხსნა, ვინც მიმავალ გზაზე (მე) მე გადამეკვეთა ...

აქედან გამომდინარე ვარ მდინარე, მეორედ აქ ვეღრ შემოხვალ,
მე ჯერ დავშრები და მერე ავდიდდები, მეორედ სანამ აქ შენ მოხვალ,
ასე რომ მინდა შეგახსენო მიზეზი რის გამოც მე სწორედ ასე ვარ,
პირველი: რომ ისევ ამ პლანეტაზე, ანუ დედამიწაზე ვარ,

მეორე: მესამე, მეოთხე, მეხუთე, ანუ სულ რაღაც ეტაპზე ვარ
და მესამე ალბათ ეს ღამეა, რომ ისვ ასეთი საღი და სავსე ვარ
გამომიცანი ვარ მსგავსი, ანუ მეც შენს ნოტაზე ვარ,
მოდი აქ განახო კლასი, მე ისევ ამ სკოლის შენობაზე ვარ ...

ჰეი, შენ, ჯერ კიდევ როდის გეუბნებოდი,
თუ დავიბადებოდით, ვეღარასდროს მოვკვდებოდით,
ჩვენ უბრალოდ ვქრებოდით და მერე ისევ ვჩნდებოდით,
თავად ვმონაწილეობდით, განა ვაკვირდებოდით ...

სრულყოფილებისკენ მივილტვი,
მაგრამ ხელს არ მიწყობს ფილტვები,
არა მადლობა, დღეს უკვე მივირთვი,
აი შეხედეთ, შავი მაქვს თითები ...

პირველად რომ დავაბალანსე ეს წესი იმ დღიდან შევიდა ძალაში,
იმდენი ხანძარი ჩავაქრე, რამდენიც აინთო ქალაქში ...


ეძინა ქალაქს და ეფარა სევდა, გამოსავალს ვეძებდი,
ისევ ფიქრში დამათენდა, ისევ ვეღარ შევჩერდი,
ყველაფრისთვის გავიმეტე ჩემი ცოდვილი თავი,
თუმცა სულ იქ ვიყავი სადაც უნდა ვყოფილიყავი ... (2X)


მოდი რამით გამართე რა,
მეჩხუბე ან მეკამათე რა,
ჩამაქრე ანდა ამანთე რა,
კოცონად სადმე დამანთე რა,
მოდი საიდუმლო გამანდე,
რომ აღარ მალავდე ბოლო წამამდე,
თავი ჩემს მხრებზე ჩამოდე,
ხელები გულზე დამადე...

ხომ იცი შენს გარდა არავინ არ მყავს,
უშენობისას დრო უბრალოდ გამყავს,
შენს გარდა მე არავინ არ მგავს,
შენს გარდა მე არავინ არ მწამს...

აი ეხლა სწორედ და ამ წამს,
ვანთივარ, მაგრამ არ წვავს,
სულ მარტო ვარ ვერ ნახავ აქ სხვას,
არ ვაპირებ არაფრის ახსნას ...

რა ვერ დაამუღამე რომ მე ვარ ის ვინც შენ გჭირდება
და მე კი არა შენ ისევ საკუთრი თავი გწყინდება,
შენ ვერაფერს იზამ ! მეც ვერაფერს ვიზამ, თუ არ დადგინდება,
რომ ეს არის დაცემა... და წამოდგომა აღარ გვინდება ...

ნევროზი კედელზე დაკიდე თუ აგეკიდა და თუ გადაგეკიდა,
ამდენ სისულელეს ჯობდა საღებავები, ფუნჯი და ტილო გეყიდა,
ჩემი სიზმრების ანარეკლიდან გაჩუქე მორიგი ტრეკი და ...
ეძინა ქალაქს ... ეკიდა ცეცხლი ... მე არ მეკიდა ...




ეძინა ქალაქს და ეფარა სევდა, გამოსავალს ვეძებდი,
ისევ ფიქრში დამათენდა, ისევ ვეღარ შევჩერდი,
ყველაფრისთვის გავიმეტე ჩემი ცოდვილი თავი,
თუმცა სულ იქ ვიყავი სადაც უნდა ვყოფილიყავი ... (2X)